Uzak ormanların derinliklerinde, rengârenk çiçeklerin arasında, mantardan yapılmış sevimli evlerin bulunduğu bir köy varmış. Bu köyde mavi tenli, tatlı mı tatlı, neşeli mi neşeli Şirinler yaşarmış. Her Şirin’in kendine özel bir huyu varmış. Şirin Baba bilgeliğiyle herkese yol gösterir, Şirine çiçekleri çok sever, Gözlüklü Şirin her şeyi bildiğini düşünür, Güçlü Şirin iri taşları kolayca kaldırır, Uykucu Şirin ise fırsat bulduğu her yerde esnermiş.
Şirinler Köyü’nde her sabah çok özel bir gelenek varmış. Köy meydanındaki büyük ağaca asılı olan Gülüş Çanı çalındığında herkes güne gülümseyerek başlarmış. Bu çan öyle sıradan bir çan değilmiş. Onun sesi duyulduğunda kuşlar daha neşeli öter, çiçekler daha canlı açar, Şirinler de birbirine daha çok sevgiyle bakarmış.
Bir sabah güneş yaprakların arasından süzülürken herkes çanın sesini beklemiş. Ama o sabah…
Çan çalmamış.
Şirinler şaşkınlıkla evlerinden dışarı çıkmış.
“Bugün neden çan çalmadı?” demiş Şirine.
“Bu çok tuhaf,” diye mırıldanmış Şirin Baba sakalını sıvazlayarak.
Gözlüklü Şirin hemen atılmış:
“Bence bunun tam on üç farklı sebebi olabilir. Birincisi rüzgâr yönü, ikincisi—”
Ama Güçlü Şirin sözünü kesmiş:
“Önce gidip bakalım!”
Hep birlikte köy meydanına koşmuşlar. Büyük ağacın dalına baktıklarında herkesin ağzı açık kalmış.
Gülüş Çanı yerinde yokmuş!
“Yok olmuş!” diye bağırmış Şirine.
“Çalınmış olabilir!” demiş Meraklı Şirin.
“Belki de uçup gitmiştir…” diye esnemiş Uykucu Şirin.
Şirin Baba ciddi ama yumuşak bir sesle konuşmuş:
“Panik yapmayın Şirinler. Önce düşünelim. Sonra birlikte hareket edelim.”
Ama köyde o gün bir tuhaflık başlamış. Çan çalmadığı için herkesin neşesi biraz eksilmiş. Çiçekler bile sanki başlarını eğmiş. Minik kelebekler eskisi kadar hızlı uçmuyormuş. Şirinler Köyü sanki sessizleşmiş.
Şirin Baba, üç kişilik bir ekip kurmaya karar vermiş:
“Bu işi çözmek için dikkatli, nazik ve cesur olmamız gerekiyor. Bu yüzden Şirine, Gözlüklü Şirin ve Güçlü Şirin benimle gelsin.”
Uykucu Şirin de el kaldırmış:
“Ben de gelebilir miyim? Yol boyunca biraz uyurum ama yine de gelirim.”
Herkes gülmüş. Şirin Baba da gülümsemiş:
“Peki, sen de gel. Bazen beklenmedik yardım en önemli yardımdır.”
Böylece küçük ekip yola çıkmış. İlk olarak köy meydanının çevresini incelemişler. Ağacın altında yerde parlayan incecik altın tozları varmış.
Şirine eğilmiş:
“Bu normal toz değil. Sanki peri ışığı gibi parlıyor.”
Gözlüklü Şirin gözlüklerini düzeltmiş:
“Evet, evet, bilimsel olarak konuşursak bu madde ışık yansıtıcı sihirli polen olabilir.”
Güçlü Şirin kollarını sıvamış:
“Polen molen fark etmez, hadi izleri takip edelim!”
Tozlar ormanın içine doğru gidiyormuş. Şirinler dikkatlice yürümüşler. Ağaçların arasından geçerken kuşlara, sincaplara ve tavşanlara sormuşlar ama hiçbiri çanı görmemiş. Bir süre sonra minik bir dereye ulaşmışlar. Derenin kıyısında yaşlı bir kaplumbağa oturuyormuş.
Şirin Baba nazikçe yaklaşmış:
“Merhaba dostum. Bu sabah buralarda parlayan bir çan gördün mü?”
Kaplumbağa yavaşça başını kaldırmış:
“Hmm… Sabah gün doğarken gökyüzünde bir parıltı gördüm. Ama çan mıydı, yıldız mıydı bilemedim. Parıltı, Sisli Tepe tarafına doğru gitti.”
“Teşekkür ederiz!” demiş Şirine.
Bunun üzerine ekip Sisli Tepe’ye doğru yürümeye başlamış. Yol biraz dikmiş. Uykucu Şirin iki adımda bir esniyormuş.
“Ben biraz burada uyuyayım, siz dönünce haber verirsiniz,” demiş.
Ama tam oturacakken ayağının altında yuvarlak bir şey fark etmiş. Eğilip bakmış:
“Bu da ne?”
Bu, Gülüş Çanı’ndan kopmuş minik parlak bir zil parçasıymış!
“Bulduk!” diye bağırmış Gözlüklü Şirin.
“Demek doğru yoldayız,” demiş Şirin Baba.
Sisli Tepe’ye çıktıklarında her yer ince beyaz bulutlarla kaplıymış. Görmek zorlaştığı için Şirinler birbirlerinin elini tutmuş. Birden ileriden yumuşak bir hıçkırık sesi gelmiş.
“Hiiik… hiiik…”
Şirine dikkatle sesin geldiği yöne gitmiş. Sislerin arasından küçük, pofuduk, gümüş renkli bir yaratık çıkmış. Kocaman gözleri varmış ve ağlıyormuş.
Şirinler önce biraz şaşırmış ama Şirin Baba sakince konuşmuş:
“Korkma küçük dostum. Biz sana zarar vermeyiz. Neden ağlıyorsun?”
Minik yaratık burnunu silmiş.
“Benim adım Pırıltı. Ben bulutların arasında yaşayan bir rüya koruyucusuyum. Bu sabah gökyüzünde ağlayan bir ses duydum. Aşağı baktığımda altın bir çan sallanıyordu. Çok üzgün görünüyordu. Onu yalnız sanıp alıp buraya getirdim.”
“Demek çanı sen aldın!” demiş Gözlüklü Şirin.
Pırıltı korkuyla geri çekilmiş:
“Özür dilerim! Kötü bir şey yapmak istemedim. Sadece çok yalnız görünüyordu.”
Şirinler birbirine bakmış. Demek ki çan çalınmamış, sadece yanlış anlaşılma olmuş.
Şirin Baba gülümsemiş:
“Sen kötü bir şey yapmamışsın. Yardım etmek istemişsin. Ama o çan bizim köyümüz için çok önemli.”
Pırıltı başını eğmiş:
“Benim hiç arkadaşım yok. Çanın sesi çok neşeliydi. Biraz yanımda kalsın istemiştim.”
Bu sözleri duyan Şirine’nin kalbi yumuşamış.
“Belki de sorun çanın kaybolması değil, senin yalnız kalman,” demiş.
Güçlü Şirin de şaşırtıcı şekilde yumuşak bir sesle konuşmuş:
“İstersen bizim köye gelebilirsin. Biz arkadaşlığı severiz.”
Pırıltı gözlerini kocaman açmış:
“Gerçekten mi?”
Uykucu Şirin esneyerek gülmüş:
“Evet… ama çok gürültü yapmazsan yanında uyuyabilirim.”
Herkes gülmüş. Sisli Tepe’de ilk kez neşeli sesler yankılanmış.
Pırıltı onları bulutların arasındaki küçük mağarasına götürmüş. Mağaranın ortasında Gülüş Çanı duruyormuş. Ama çanın ışığı biraz sönükmüş.
Şirin Baba çana dikkatle bakmış.
“Bu neden böyle solmuş?”
Pırıltı üzgünce cevap vermiş:
“Sabah çanı buraya getirdim ama ne kadar dokunsam da çalmadı. Sanırım mutlu değil.”
Şirin Baba başını sallamış:
“Çünkü Gülüş Çanı yalnızca paylaşılınca ve sevgiyle çalınca gerçek sesini verir.”
Şirine çana nazikçe dokunmuş.
“Haydi onu birlikte köye geri götürelim.”
Pırıltı biraz endişelenmiş.
“Peki sonra ben yine yalnız mı kalacağım?”
Şirinler hep bir ağızdan:
“Hayır!” demiş.
Böylece hep birlikte köye dönmek için yola çıkmışlar. Pırıltı, çanı dikkatle taşımış. Sisli Tepe’den inerken etraf biraz daha aydınlanmış. Dere kenarına geldiklerinde yaşlı kaplumbağa gülümsemiş. Ormandaki kuşlar yeniden şarkı söylemeye başlamış.
Köye vardıklarında bütün Şirinler meydanda bekliyormuş. Gülüş Çanı’nı görünce sevinçle alkışlamışlar.
“Bulmuşlar!”
“Çan geri geldi!”
“Yaşasın!”
Ama Şirin Baba elini kaldırmış:
“Bugün önemli bir şey öğrendik. Bazen bir şeyi kaybettiğimizi sanırız, ama aslında biri sadece sevgiye ihtiyaç duyuyordur.”
Sonra Pırıltı’yı öne çıkarmış.
“Bu bizim yeni dostumuz Pırıltı.”
İlk başta herkes şaşırmış. Sonra Şirine gidip Pırıltı’ya sarılmış. Ardından diğer Şirinler de onu selamlamış. Pırıltı’nın gözleri mutluluktan parlamış.
Şirin Baba, Gülüş Çanı’nı yeniden büyük ağacın dalına asmış.
“Bu kez onu hep birlikte çalalım,” demiş.
Şirine, Güçlü Şirin, Gözlüklü Şirin, Uykucu Şirin ve Pırıltı çanın ipini birlikte tutmuşlar.
Bir…
İki…
Üç!
Dııınnnn!
Çanın sesi köyün dört bir yanına yayılmış. O kadar güzel, o kadar sıcak bir sesmiş ki çiçekler bir anda canlanmış, kelebekler havalanmış, kuşlar neşeyle ötmüş. Hatta mantar evlerin pencereleri bile güneşte daha parlak görünmüş.
Pırıltı hayranlıkla sormuş:
“Bu kadar güzel sesi nasıl çıkarıyor?”
Şirin Baba gülümsemiş:
“Çünkü bu çan, dostlukla çalındığında gerçek sesini bulur.”
O gün Şirinler Köyü’nde büyük bir kutlama yapılmış. Şirine çiçeklerden taç yapmış. Aşçı Şirin nefis böğürtlenli kurabiyeler pişirmiş. Güçlü Şirin meydanın ortasına uzun bir masa taşımış. Gözlüklü Şirin ise kutlamanın önemini anlatan uzun bir konuşma yapmaya başlamış ama kimse çok uzun dinlememiş.
Uykucu Şirin bile o gün uyumamış. Çünkü eğlenceyi kaçırmak istememiş.
Akşam olduğunda Pırıltı gökyüzüne bakmış. Ama artık üzgün değilmiş.
“Ben ilk kez bir yere ait hissediyorum,” demiş.
Şirine onun elini tutmuş:
“Artık yalnız değilsin.”
Şirin Baba da eklemiş:
“Gerçek mutluluk, yalnızca gülmekte değil; başkasını da güldürebilmektedir.”
O günden sonra Pırıltı bazen bulutlara dönüp rüyaları korur, bazen de Şirinler Köyü’ne gelip dostlarıyla vakit geçirirmiş. Her sabah Gülüş Çanı çalındığında onun sesi sadece köyde değil, Sisli Tepe’de ve bulutların üstünde bile duyulurmuş.
Ve derler ki, eğer bir sabah sebepsiz yere mutlu uyanırsan, belki de o gün Gülüş Çanı’nı Pırıltı ile Şirinler birlikte çalmıştır.
Gökten üç elma düşmüş:
Biri dostluğu sevenlere,
biri paylaşmayı bilenlere,
biri de bu masalı gülümseyerek okuyan çocuklara.
